Het maankanon van Jules Verne

Op het internet bestaan gelukkig ook nog fijne initiatieven die de mensheid wel amuseren en verheffen. Zoals project Gutenberg, een site die (literaire) werken in het publiek domein gratis beschikbaar stelt voor op je e-reader. Dat zijn vooral klassiekers waarop de auteursrechten verlopen zijn. Zoals de boeken van Jules Verne.

Buiten Frankrijk had Verne niet de reputatie die hem thuis ten deel viel. Veel van zijn vertellingen zijn verkort en versimpeld, waardoor hij de reputatie van een kinderboekenschrijver kreeg. Ook de eerste Engelse vertalingen waren niet bijster goed. Lees hem dus in het origineel als je kunt. Voor mij was dat helaas een brug te ver. De oude Engelse vertaling doet inderdaad nogal gezwollen aan. Hoe dan ook, Jules was de onbetwiste vader van de sciencefiction.

Continue reading

Het valse piña-coladagevoel van de digitale nomade

Vandaag wil ik het hebben over het verschijnsel van de digitale nomade en de jeuk die mij dat geeft. Nee, het wordt geen klaagstukje over verwende millennials en hun milieuverwoestende reislust, zeker niet vanuit mijn vrijstaand huis met lage maandlasten. Ooit zette ik zelf ook een flinke voetafdruk neer op het milieu. Maar toen was vliegen nog duur genoeg dat we ons er niet voor hoefden te schamen. 

Even lekker ongenuanceerd klagen dan over de irritantste oervorm: de freelancende dertiger die elke twee maanden verkast naar het continent waar het op dat moment optimaal zomer is en daar vanaf het strand een coole webshop bouwt. De stockfoto van een Google zoekopdracht, zeg maar. Zolang er al PCs bestaan die in een tas passen adverteren er grijnzende modellen met hun Compaq of Mac op schoot (daarom heet het ook een laptop), languit gelegen in een strandstoel of op een luchtbed aan het zwembad. Je wéét dat het bullshit is, net als de helikoptershots over spectaculaire kustwegen in autoreclames je lekker moeten maken voor een Renault Modus.

Photo by Andrea Piacquadio from Pexels
Continue reading

Het recht om niet (teveel) na te hoeven denken

In drie eerdere blogs op DZone maakte ik een ludieke vergelijking tussen typen programmeurs en de regisseurs Stanley Kubrick (de onverbeterlijke perfectionist), Woody Allen (de gepassioneerde liefhebber) en stripfiguur Guust Flater (de hyperactieve knutselaar). Het ging mij hier om neigingen aan te duiden. Stereotyperingen werken leuk in een tv-serie als The IT Crowd of Nedry in de eerste Jurassic Park film. In het echt zit het alleen maar in de weg en valt er een stuk minder te lachen. De sociaal onaangepaste, geniale workaholic met overgewicht is een cliché. Maar ook al is de blanke, hetero, dertigjarige man het gemiddelde, dat betekent nog niet dat die groep het recht heeft de cultuur te bepalen. Bij mijn laatste bezoek aan JFall viel me op dat we qua diversiteit in gender en etniciteit nog flinke stappen moeten maken in Nederland.

Illustratie van Sandra de Haan
Continue reading

Cobra Kai, Beethoven en complexiteit

Cobra Kai is een Netflix serie met de cast van de Karate Kid films uit mijn tienertijd. Ralph Macchio (60) is indrukwekkend goed gepreserveerd als de originele karate kid Danny LaRusso en treedt nu in de voetsporen van wijlen Mr. Miyagi.  Met zijn rivaal van weleer Johny Lawrence traint hij nu een politiek correcte mix van fotogenieke jongens en meiden. De streaminggigant weet goed waar elk demografisch cohort van smult, dus ik blijf ook voor het vierde seizoen van deze schaamteloze nostalgietrip een willoze prooi.

Continue reading

Deze Sprinter stopt niet in Heeze

Op de vensterbank staat een model van de NS Sprinter, ooit de trots van de modeltreinhobby van mijn broer en mij. Net als de echte Sprinters uit de eerste generatie rijdt deze niet meer, maar decoratief blijft hij. Na een paar jaar ruimde de modeltrein het veld voor de Commodore Vic20 en 64 homecomputers. Dat was een hobby waar ik me wel helemaal in vastbeet en die me het vierde jaar van het VWO kostte. Gezien mijn toekomstige carrière achteraf een wijze investering, want de onregelmatigheid van een baan als treinmachinist was niets voor mij geweest.

Continue reading

Log4j: de sleutel ligt onder de bloempot

Cybercrime haalt vaak alleen het landelijk dagblad als er een grote vis aan de haak is geslagen, bijvoorbeeld een universiteit die tegen losgeld is lamgelegd. Voor een lekenpubliek kan een journalist dan niet de diepte ingaan. Enerzijds omdat het al snel te technisch en te lang wordt, en anderzijds omdat de omstandigheden vaak in nevelen gehuld zijn. De getroffen partij wil immers niet nog verder in verlegenheid gebracht worden. Veel organisaties hebben hun beveiliging slecht op orde en bij de niet-technische lezer is het al niet veel beter. Hij weet dat hij niet de naam en verjaardag van zijn kinderen als wachtwoord moet nemen, maar veel verder gaat besef van digitale hygiëne niet. Je hebt dus nogal wat uit te leggen.

Continue reading

Hoe breed is jouw dwarsligger?

Ik zie ze regelmatig voorbijkomen: aanvragen voor een full-stack developer. Met de stack (stapel) bedoelen we alle programmeertalen, protocollen en middleware om een volwassen internetapplicatie te bouwen en onderhouden. Een full-stack ontwikkelaar is een digitale duizendpoot die ze allemaal voldoende beheerst. Ooit noemde ik mijzelf ook zo, en in 2001 hoefde dat geen opschepperij te zijn. De destijds populaire LAMP stack (LinuxApacheMySQL en Perl) was nog redelijk behapbaar.

Illustratie: Sandra de Haan
Continue reading

De verzwegen valkuil in Agile: aanpassen is gewoon niet leuk

Geen enkel product van ons menselijk vernuft is zo nuttig of geniaal dat het immuun is voor kritiek. Alles wat wijdverbreid is stuit wel ergens op tegenstand en wetenschappelijk bewezen nut kan een toenemend aantal lieden niet overtuigen. Nee, ik ga het niet over vaccinaties hebben, al zou dat algoritmisch geen slecht idee zijn voor een LinkedIn artikel.

De toepassing van de Agile principes ligt regelmatig onder vuur, in tegenstelling tot de principes. We staan doorgaans nog wel achter het Agile Manifesto, maar grootschalige projecten stranden nog steeds, en softwarekwaliteit is sinds 2001 bepaald niet met sprongen vooruitgegaan. We doen iets niet goed.

Foto van Daniel Xavier via Pexels.com
Continue reading

Een leven lang leren en fouten maken

Ik schrijf liever geen blogs over bloggen, maar sommige collega’s ventileren regelmatig een herkenbare mening waar ik iets over moet zeggen. Het gaat meestal als volgt: de schrijver (veertigplus) ziet het werk als ontwikkelaar niet meer zitten en vraagt zich op basis van eigen anekdotisch bewijs af waarom toch zoveel gedesillusioneerde oudgedienden en masse de overstap richting management nemen. Teleurgesteld dat de kunst van het programmeren geen grote sprongen voorwaarts meer maakt klagen ze dat anderen – niet zijzelf uiteraard – nog steeds dezelfde domme fouten maken. Alsof de geschiedenis zich niet overal en altijd herhaalt.

Een dood spoor? Voor mij nog lang niet! (IJzeren Rijn, bij voormalig station Vlodrop, Limburg)
Continue reading

We zijn geen homo’s – al is daar niks mis mee

Netflix heeft Seinfeld gekocht, de razend succesvolle tv-comedy die van 1989 tot ’98 op de buis was – tv’s hadden nog een beeldbuis. Zelf ontdekte ik de zelfbenoemde show about nothing over de vier New Yorkse vrienden Jerry, George, Elaine en Kramer pas later, op dvd. Met 20 minuten per aflevering lekker om op de roeitrainer je dag mee te beginnen, want ze blijven leuk.

Netflix zal wel niet dezelfde extra’s aanbieden die de dvd’s zo leerzaam maken. De meeste afleveringen worden ingeleid door de acteurs, schrijvers en regisseurs. Programma’s op de Amerikaanse omroep waren toen vrij van bloot en vloeken, maar toch was Seinfeld regelmatig taboedoorbrekend. Ruim twintig jaar later wordt er op de mainstream betaalkanalen wat afgevloekt, afgesekst en uitgemoord. Je vraagt je verbaasd af welke taboes dat dan waren.

Foto Nicholas Swatz via Pexels.com
Continue reading